Një zonjë e pasur pyeti një fshatarë ku po shiste vezë: “Sa lekë bëjnë ata vezë ? ”
Shitësi i vjetër u përgjigj: “30 leke një vezë, zonjë”
Ajo tha: “Unë do të marrë 10 vezë për 25 leke behet apo të largohem.”
Shitësi i vjetër u përgjigj: “Mirë, merrni ato me çmimin që dëshironi. Dhe ndoshta vizita juaj është një fat i mirë, sepse sot nuk e kam shitur ende asnjë kokerr. ”
Gruaja mori vezët dhe u largua me ndjenjën se ajo fitoi. Ajo i vuri vezët në bagazh dhe shkoi në restorantin përballë me shoqen e saj. Atje, ata porositën shumë pjata me ushqim të bollshëm
Edhe pse morën shumë ushqime, ata hëngrën pak dhe e lanë pjesën tjetër në tavolinë. Pastaj kërkoi llogarinë. Ajo ishte 57.000 mije Leke dhe ajo dha 60.000mije Leke duke i thënë kamerierit për të mbajtur kusurin.
Ky veprim ishte mjaft normal për kamarierin, por ishte e dhimbshme për shitësin e dobët të vezëve.
Ju si mendoni:
Pse tregojmë gjithmonë forcën tonë kur shohim një njeri më të varfër?
Dhe pse bëhemi bujar për ata që nuk kanë nevojë për bollëkun tonë?
Një herë lexova diku:
Babai im bleu gjëra të ndryshme nga nje shites ambulant i varfër me një çmim të shtrenjtë edhe pse nuk i duheshin. Ndonjëherë, ai i paguan ato shumë më tepër.
Ky është zakoni i tij dhe e pyeta: “Pse po e bëni këtë? Pastaj babai im u përgjigj –
Fëmija im, ajo që bëj unë është një akt bamirës i mbushur me dinjitet”.
