Një partner që mendon negativisht, një mik manipulues, një koleg i pacipë dhe toksik, i cili bën gjithçka që ka mundësi për t’ju zvogëluar në çdo mundësi. Te ju që i kaloni të gjitha sa më sipër, i pranoni pasivisht dhe shpresoni për një ditë pozitive. Ju kurrë nuk do ta ofroni atë për ju.
Të refuzosh të pranosh disa “gabime” në jetën tënde, qoftë nga frika, qoftë nga zakoni, nuk të ndihmon. Dhe kryesisht nuk ju ndihmon. Duke shpresuar për një lumturi, një dhuratë nga qielli me lutjet e mesnatës për ta shoqëruar atë. Këto gjëra shkojnë ndryshe. Dhe të them të drejtën, ato janë ndërtuar. Hap pas hapi, hap pas hapi, frymë pas fryme. Me dëshirë.
Kur përparësia juaj kryesore janë të tjerët, partneri juaj, e dashura juaj, nëna juaj, kolegu juaj, atëherë mos prisni që një jetë e mbushur me lumturi të shërbehet për mëngjes. Ju nuk e dëshironi atë. Ju nuk e tregoni atë. Ju nuk e ndjeni atë. Nuk të shqetëson sinqerisht kjo.
Ju jeni i interesuar të mbani një marrëdhënie indiferente që ju hedh dhe në kohë bie, por ju e dëshironi atë, ju intereson të mbani të dashurën, sepse… ajo është një shoqe, ju intereson nëna sepse ajo është nënë dhe nuk doni ta mërzitni atë, ju intereson kolegu ju doni që imazhi juaj profesional të jetë “i plotë” dhe “i qëndrueshëm” dhe të pranoni atë që pranoni.
Unë do t’ju tregoj në vijim.
Një tjetër e tërë dhe e qëndrueshme dhe një tjetër viktimë. Një tjetër “Unë dua ta shoh nënën time të lumtur” dhe një tjetër “Unë do të bëj gjithçka që duhet për të mos më zhgënjyer”. Një tjetër “Unë dua të jem mirë me partnerin tim” dhe një tjetër “Unë pranoj gjithçka që ai të jetë mirë, kështu që edhe unë” dhe një tjetër, dhe një tjetër “Unë bëhem një mijë copë për të kaluar vetë ”.
Kur përparësia juaj janë të tjerët, kushdo tjetër dhe marrëdhënia juaj me ta, atëherë mendoni se çfarë po bën: ju e humbni veten tuaj. Ju shkoni me ujërat e tyre, lexoni kodet e tyre të komunikimit dhe “për të mirën e marrëdhënies tuaj” i miratoni ata, ju humbni identitetin tuaj, ju humbni qenien tuaj të vërtetë, nevojat tuaja, dëshirat tuaja dhe pastaj ju jeni të humbur.
Cili është kuptimi i gjithë kësaj? Kush është i/e mirë në fund të fundit? Kush e ka mbajtur qëndrimin më negativ në histori? Kujdes! Negativ nuk është vetëm ai që adopton një qëndrim “të mjerueshëm” ndaj jetës, ose bën mendime të zeza dhe e shpreh atë. Negativ është toksiciteti, varësia, pasiviteti në trajtim. Ju e dini përgjigjen?!.
Kur flas për pozitivitetin dhe “jetën pozitive”, flas për lumturinë. Për një lumturi të plotë dhe absolute, i/e qeshur, i/e thellë. Personalisht, e di që e meritoni. Unë e meritoj atë dhe të gjithë . Por deri në çfarë mase i kemi sytë me të vërtetë tek ajo Lumturia e lakmuar e Zonjës/ Zoterise, kur vazhdimisht jemi të mbushur me negativitet vullnetarisht, duke mbledhur shuplaka të cilat ne po aq vullnetare i pranojmë, duke gëlltitur emocione nga të tjerët?
Përgjigja është brenda nesh dhe të gjithë e dimë atë. Kur fillojmë të dëgjojmë seriozisht zërin tonë, fëmija brenda nesh, nevojat tona, dëshirat, trupi, intuita, kur fillojmë të ndiejmë ëndrrat tona, kur pranojmë të dhënat e realitetit tonë ashtu siç është, ne i përqafojmë ato dhe shkojmë përpara “Hedhjeve” te njerëzve, situatave dhe kushteve që nuk janë të shëndetshme për ne, atëherë do të mbyllim një sy vetem.
Atëherë, ne do të ndiejmë një Dritë brenda nesh. Atëherë, kjo Dritë do të mbështjellë zemrën tonë dhe mendja jonë do të shkëlqejë. Atëherë do të jemi të lumtur. Kundër parashikimeve ogurzezë për ecurinë tonë të deritanishme, kundër frikës dhe kafazeve. Zonja do të na buzëqeshë dhe për sa kohë që ne e mbështesim atë ajo do të na mbështesë. E natyrshme, e bukur dhe pa mundim. Siç duhet të jetë Lumturia për secilin prej nesh. Ndërsa e meritojmë….
