Ka raste kur mund të ndihemi të bllokuar në kushte dhe marrëdhënie që na mbajnë të ngulitur në një realitet që na është imponuar dhe nuk e kemi zgjedhje. Me krahë të prerë!
Energjia jonë është e ulët dhe ndiejmë peshë, parehati dhe gjithçka përreth duket e errët pa kuptim. Ne reagojmë duke shprehur dhimbjen me zemërim dhe frikën me agresion, duke lënduar veten dhe të tjerët!
Si ta çlirojmë veten nga dhimbja, zemërimi, inati, keqdashja dhe armiqësia ndaj vetes dhe të tjerëve?
Hapi i parë për të marrë përgjigjet e duhura në mënyrë që të shpalosim potencialin tonë dhe të ndihemi të plotë, është të marrim përgjegjësinë për emocionet tona dhe të përqendrojmë vëmendjen tonë duke u fokusuar përbrenda.
Kur ndalojmë së fajësuari të tjerët për të qenë përgjegjës, ne në thelb ndalojmë së investuari energjinë tonë në pakënaqësi duke e shteruar forcën tonë të brendshme.
Ne duhet t’i çlirojmë ata rreth nesh nga detyrimi për të shkaktuar reagimin tonë dhe për të luajtur rolin e “të keqes” në mënyrë që të fokusohemi në proceset tona të brendshme dhe njohjen e thellë me veten.
Sepse vetëm përmes rrugëtimit të njohjes së vetvetes mund të angazhohemi për të marrë përsipër përgjegjësitë që na takojnë, për të rënë në kontakt me emocionet tona dhe për të çliruar pakënaqësinë që na “pret” krahët.
Ky është kryesisht një proces i brendshëm për të kërkuar rrënjët e besimeve te demtuara. Burimi i traumës emocionale lidhet kryesisht me programet e padenjësisë, të cilat dalin në sipërfaqe nga nënndërgjegjja përsëri dhe përsëri për t’u zgjidhur. Besimet kufizuese që na rëndojnë si dobësia, padenjësia dhe viktimizimi lidhen kryesisht me fëmijërinë.
Kur e dimë se dhimbja jonë emocionale buron nga një ide e gabuar, ne mund ta ndryshojmë lehtësisht programin që e mban atë gjallë dhe të mbyllim ciklin e dhimbjes. Por ajo që duhet është të jemi të qartë dhe specifik, me veten dhe të tjerët. Çelësi për këtë janë kufijtë.
Traumat e fëmijërisë sonë mund të jenë të dhimbshme por në të njëjtën kohë janë të nevojshme për edukimin tonë me synimin e pavarësisë dhe autonomisë.
Duke u thelluar në punën me besimet, ne zbulojmë se si të empatizojmë veten dhe të tjerët dhe të ndajmë aftësinë krijuese të dashurisë.
Duke i shndërruar përmes dashurisë plagët në mësime, ne zbulojmë se si na shërbeu mënyra e vjetër e të menduarit.
Së fundi, duke pranuar se ndërsa nuk mund ta ndryshojmë të shkuarën, mund të ndryshojmë mënyrën se si ndihemi për të, ne biem në kontakt me besimet e demtuara që na “presin” krahët dhe ne ecim përpara në jetë me vetëdije.
Duke përjetuar me vetëdije jetën tonë të përditshme, ne njohim qartë mundësitë e pashtershme që na presin për të “ngarkuar” trupin dhe shpirtin tonë me energji.
Nëpërmjet ngarkesës energjetike të shpirtit ne çlirojmë atë që na bllokon në fluturime të ulëta dhe përdorim krahët për të fluturuar lart!
