Çdo moment i jetës sonë varet nga fjalët. Lumturia dhe pakënaqësia jonë varen nga fjalët e të tjerëve dhe nga ajo që themi. Shumë herë mjafton një fjalë për të kthyer gjithçka përmbys. Një fjalë që u tha në kohën e duhur, një fjalë që nuk u tha kurrë kur donim ta dëgjonim. Po, edhe fjalët që nuk e gjejnë kurrë rrugën e tyre nga mendja në gojën tonë lëndojnë ose shpengojnë.
A themi spontanisht atë që ndjejmë apo filtrojmë mendimet tona përpara se t’i shprehim ato? Cila është gjëja e duhur për të bërë? A ka rëndësi se çfarë është e drejtë apo e vërtetë? Po sikur mënyra se si ne shprehemi është e gabuar? Nëse nuk kemi aftësi për të folur? Nëse nuk dimë të gjejmë fjalët e duhura për t’i vendosur ato në rendin e duhur? Atëherë ajo që duam të themi nuk na del kurrë siç duhet. Atëherë është më mirë të mendojmë mirë para se të flasim.
Fjalët i paraprijnë ose shoqërojnë veprimet. Disa prej tyre kanë një ndikim të madh tek ne, sepse na mbeten të gozhduar në mendje. Disa na torturojnë dhe të tjerë na bëjnë të qeshim. Kujtimet tona janë të lidhura fort me ndjenjat e shkaktuara nga fjalët që kemi shkëmbyer me njerëzit e tjerë. Fjalët veshin ndjenjat tona, ndonjëherë të bukura ndonjëherë të këqija. Kanë rëndësi dhe peshë. Ata mund të na shpëtojnë nga një situatë e vështirë, por edhe të na shkatërrojnë.
Me njerëzit që shprehemi lirshëm, pa u shqetësuar për çdo fjalë që themi, i përkasim. Me ato nuk keqkuptohemi. Me ato dialogu merr një dimension të bukur. Kjo na emocionon për të dëgjuar dhe shkëmbyer pikëpamje. Se bëhemi fëmijë budallenj duke thënë marrëzi, që shahemi pa frikë. Me njerëzit që ndjejmë se kemi liri të plotë të fjalës dhe shprehjes, ne i përkasim atyre.
I dua fjalët. Prandaj i shkruaj, nuk i them. Unë nuk i shpërdoroj ato. Preferoj t’i shkruaj sepse është një lojë e mrekullueshme që nuk mërzitem kurrë. Sepse fjalët kanë mijëra kombinime që mund të shkruhen. Ka fjalë edhe pas kaq vitesh që askush nuk mendoi t’i vendoste më pas.
Ka ende mijëra histori dhe mijëra mendime që presin të tregohen. Ka ende fjalë që pres të thuash që nuk i ke thënë. Dhe të tjera që guxoi t’i thuash një herë dhe pastaj i harrove. Varem nga buzët e tua çdo herë, jo vetëm sepse më qetëson plotësisht të flas me mua, por edhe sepse pres të dëgjoj nga ti këto fjalë shpenguese që çdo i dashuruar i marrë nuk kënaqet t’i dëgjojë.
Dikur më thatë se nuk kam nevojë për fjalë. Më ke thënë të mos varem prej tyre. Më thatë se është dobësi e madhe të duash të dëgjosh të dukshmen. Dhe unë, që kam kaq shumë nevojë të të dëgjoj të thuash se më do, duhet të jem i kënaqur me veprimet e mia. Veprimet duhet të më mjaftonin. Por unë i dua fjalët më shumë se veprat. Ndoshta sepse jam dembel dhe dembel. Preferoj të shkruaj sesa të luaj sport ose të shtrihem në shtrat dhe të të dëgjoj duke folur sesa të bëj dashuri.
Ka ende fjalë brenda teje që më kërkojnë. Se po t’i thuash do lirohesh dhe do pushosh. Të jeni të sigurt se me mua fjalët tuaja do të jenë të sigurta. Unë kam rezervuar për ta këndin më të bukur dhe më të ngrohtë të mendjes sime. Mos u zemëro me mua që gjithmonë përpiqem të gjej mënyra për të vjedhur prej tyre. Kjo është gjithashtu një lojë dashurie. Pra shikojeni. Një ndeshje që dua ta fitoj sepse kështu do të fitojmë të dy. Në dashuri kur të dy duan njësoj, askush nuk humbet.
