Problemi ushqyes është maja e ajsbergut.Përpara se të vazhdohet me problemin ushqimor, i cili natyrisht është kryesisht emocional i kontrolluar nëpërmjet të ushqyerit, është mirë të marrësh një ‘shije’ të simbolikës së vetë ushqimit për njerëzit.
Është e vërtetë që prirja për shije të ëmbla, apo të kripura apo të hidhura, nuk është e rastësishme. Ajo që dua të ha zbulon diçka shumë specifike, e cila nis nga një mungesë që i dërgon një mesazh trurit për të kërkuar shijen që dua të ndjej dhe për ta inkorporuar brenda vetes. Ndjenja e urisë është nevoja për të marrë diçka dhe për ta përfshirë atë. Pastaj përmes këtij integrimi vjen ngopja, kënaqësia.
Më thuaj çfarë hani dhe unë do t’ju them se kush jeni
Nëse dikush është i uritur për dashuri, emocionin suprem dhe më të rëndësishëm, dhe ndjen se nuk ka qenë i kënaqur dhe nuk i është mjaftuar ngrohtësia, kujdesi dhe shqetësimi përmes lidhjes së tij me të tjerët, atëherë ai rritet i privuar. Atyre u mungon gjithçka dhe asgjë nuk u mjafton. Kjo në vetvete është një traumë emocionale.
Kënaqësia dhe privimi emocional janë ato që na bëjnë më të varur nga ajo që na jep kënaqësi. Sepse nëse nuk kam boshllëqe brenda meje, nuk ka arsye të kërkoj diçka për t’i mbushur ato. Unë tashmë ndihem i kompletuar.
Kjo uri emocionale për dashuri, pra, shfaqet në plan të parë si uri për ëmbëlsirat. Kjo bulimi që shprehet në ëmbëlsira apo ushqime të ndryshme është shprehje e urisë së pakënaqur për dashuri. Në fund të fundit, dashuria nuk mund të ketë shije tjetër, të kripur apo të hidhur, ajo është gjithmonë e ëmbël në të gjitha manifestimet e saj.
Brenda së ëmbëls ka nostalgjinë, afirmimin, praninë që duhet të ndjej, rehatinë që më mungonte, përqafimin që nuk e kisha, mënyrën për të qetësuar veten, për të menaxhuar emocionet e vështira që dalin nga vetëvlerësimi i ulët dhe mospranimi.
Nga vjen fuqia e dëshirës për të ngrënë?
Dëshira për të ngrënë është e fortë dhe rezistenca për të mos konsumuar është e vështirë, pikërisht sepse dëshira është shumë e rëndësishme, pra dëshira për dashuri. Impulsiviteti është një mekanizëm mbrojtës që del në sipërfaqe për të menaxhuar emocionet e pakëndshme. Padurimi fshihet, ‘dua një ëmbëlsirë tani, dua të ha gjithçka’, pa masë, pa mundur të përkufizoj veten. Ai që flet në atë moment nuk është sigurisht vetja jonë e rritur, por fëmija i brendshëm brenda nesh, i cili si të gjithë fëmijët duan të kënaqin nevojat e tyre, qofshin ato mendore apo materiale, këtu dhe tani.
Të pakënaqurit përbën këtë zbrazëti, e cila kultivon impulsivitetin në gjithçka, jo vetëm në ushqim. Ushqimi është lehtësisht i aksesueshëm, jo vetëm jashtë por edhe ne e kemi në shtëpi. Pra, një pjatë me ushqim shndërrohet lehtësisht në shoqërinë që nuk kam, në gjithçka që më mungon. Kjo nuk do të thotë se njerëzit e vetmuar janë ata që drejtohen drejt ngrënies emocionale.
Mund të kemi një familje, një partner, mund të ketë prani fizike në shtëpi, por ndoshta ushqimi vjen për të mbushur boshllëkun emocional që zgjerohet mes njerëzve që jetojnë së bashku, mungesën e mirëkuptimit, butësisë, solidaritetit dhe komunikimit kuptimplotë.
Faktorë të tjerë që kontribuojnë në teprimet emocionale janë:
~ Përpiqem të ‘gëlltis’ zemërimin që nuk jam në gjendje ta eksteroj, e ndrydh brenda vetes, jo thjesht duke shpërthyer në ushqim, por duke gëlltitur vetë zemërimin: ushqimi këtu simbolizon atë që dua të pretendoj, gjithçka dua të komunikoj dhe nuk mundem, ose durimin dhe nënshtrimin në fusha të ndryshme.
~perfeksionizëm: në përpjekjen për të përballuar të gjitha kërkesat në mënyrën më të mirë, në çdo rol, për të kontrolluar gjithçka rreth meje, ushqimi vjen për të ‘thyer’ masën e rreptë që i vendos vetes, domethënë ushqimi është një prizë ku mund ta lë veten të shkoj pa standarde, pa kontroll.
Megjithatë, kjo taktikë fsheh një kontrast gjithçka ose asgjë, nga njëra anë kontrollin e gjithçkaje dhe nga ana tjetër humbjen absolute të kontrollit pa kufi, një çekuilibër jofunksional që nxjerr në pah paaftësinë tonë për t’u pajtuar me papërsosmëritë tona dhe jo me idenë e personit të përsosur të paarritshëm.
Çfarë ndodh me episodet bulimike që përfundojnë me të vjella?
Është e rëndësishme të kuptojmë se fakti që ne gëlltisim atë që hamë tregon se duam të integrojmë thellë dashurinë brenda nesh, duam ta pranojmë atë, është diçka që duam ta përjetojmë, pa frikë. E kundërta ndodh në episodet bulimike me të vjella, pra kemi vështirësi në integrimin e ushqimit në vetvete, për ta pranuar atë. Në fund të fundit, thëniet popullore shprehin pikërisht këtë, p.sh. kjo ngjarje më ka ngelur rëndë në bark, ose e shoh dhe më vjen të vjella.
Në këtë rast specifik, të vjellat, qofshin të qëllimshme ose jo, zakonisht simbolizojnë dëshirën e brendshme për të hequr qafe gjërat ose situatat që nuk i pëlqejmë dhe nuk duam t’i përfshijmë në jetën tonë. Stomaku është marrësi i ushqimit, pra emocionet, mendimet, besimet, por jo të gjitha janë të tretshme, ne nuk duam t’i përpunojmë të gjitha brenda nesh, ndaj duhet të dëbohen nga trupi ynë. Të vjellat janë refuzimi i këtyre gjërave, në fund të fundit, sa mund të gëlltisim?
Si trajtohet teprimi emocional?
Prandaj, sistemi tretës përfshin mekanizmat që integrojnë dhe përpunojnë të gjitha idetë, vlerësimet dhe emocionet që vijnë nga vetëdija (truri), i cili i pranon disa ndërsa i refuzon të tjerët.
Çështja është të shqyrtojmë se çfarë simbolizon ushqimi për secilin prej nesh? Çfarë shërben ushqimi emocional? A gëlltis gjëra që nuk mund t’i menaxhoj? Si t’i shmang konfliktet? A na tregon ushqimi nevojën e ndrydhur për një utopi fëmijërie ku të gjithë kënaqin dëshirat, dashurinë, pranimin dhe përqafimin tonë? A ka gjëra me të cilat shmang të përballem, si p.sh. përgjegjësitë, ndryshimet e mëdha që bëhen ‘të patretshme’?
Stomaku, si dhe sjellja ndaj ushqimit, na tregon të vërtetën. Modifikimi i zakonit të të ngrënit me ndryshime bazë, si sasia dhe cilësia, të mësuarit për të ngrënë ngadalë dhe vazhdimisht
