Nëse ndiheni të tronditur nga humbja e një lidhjeje, kjo nuk ndodh sepse dikush nuk është më në jetën tuaj. Ju mbani zi për idenë që kishit për atë se si do të ishte e ardhmja juaj dhe çfarë do të thotë se ky person nuk do të jetë më pjesë e juaja, siç mund ta kishit planifikuar.
Ideja që ne “humbasim” një marrëdhënie vjen nga ideja se ne gjithashtu mund të “fitojmë” një marrëdhënie kur jemi mjaft të mirë, dhe të zgjuar dhe të lezetshëm dhe në përgjithësi “më të mirë” se çdo partner ose mik i ardhshëm që mund të konkurrojë me ne në një marrëdhënie me të dashurin tonë. Por jeta nuk funksionon në atë mënyrë.
Ne nuk i humbim marrëdhëniet, thjesht mbyllim rrethin e tyre. Nuk ka asnjë kod që thotë se çdo person që takojmë në jetën tonë është i destinuar të qëndrojë përgjithmonë në të. Në fakt, shumë, shumë njerëz do të qëndrojnë me ne për pjesën tjetër të jetës sonë.
Dhe kjo nuk do të thotë që ne jemi prapa në dashuri. As nuk ka ndonjë që thotë se çdo marrëdhënie që keni është e destinuar të zbehet në një farë mënyre. Kjo është për shkak të faktit se gjatë zhvillimit të jetës tuaj ju evoluoni. Ti ndryshon.
Ti je ndryshe. Marrëdhëniet vijnë në jetën tuaj, ato ciklohen, ju ndryshojnë në një mënyrë të rëndësishme dhe më pas e mbyllin atë.
Marrëdhëniet nuk janë shpëtimi që do të na shpëtojnë nga vetmia. Ju nuk mund të kufizoheni vazhdimisht në të qenit të mirë dhe të pranueshëm me qëllimin përfundimtar për të siguruar që njerëzit nuk do t’ju lënë kurrë.
Marrëdhëniet vijnë dhe shkojnë, kjo është ajo që ata janë krijuar për të bërë. Ndonjëherë, ata largohen shpejt. Disa prej tyre lënë një dhimbje akute. Të tjerat zbehen dhe nganjëherë ne verbohemi nga largimi i tyre episodik. Ka raste kur ne as nuk e kuptojmë se çfarë ka ndodhur derisa të jetë tepër vonë.
Por ka edhe nga ata që tregojnë shenja paralajmëruese; atje disa prej nesh përpiqen të mbajnë atë që ka mbetur, të tjerët vendosim të largohemi. Sido që të jetë, nëse një marrëdhënie largohet nga jeta juaj, ka një arsye për të. Ka një pjesë të saj që nuk ju sjell më dobi. Ndonjëherë ju keni më shumë përgjegjësi, ndonjëherë jo. Analizimi i asaj që ndodhi dhe marrja e përgjegjësisë është një pjesë kritike e procesit të shërimit dhe evolucionit.
Por vetë-shpifja për çdo marrëdhënie që keni humbur në jetën tuaj është një humbje e vërtetë kohe dhe bazohet në besimin e rremë se nëse nuk do të ishit më mirë, të gjithë do të qëndronin me ju.
Jo, ata nuk do të qëndronin. Marrëdhëniet përfundojnë kur vjen koha që ato të përfundojnë. Ata përfundojnë kur duhet të përfundojnë. Ne vijmë në këtë jetë vetëm dhe gjithashtu e lëmë atë vetëm. Ata që njohim gjatë rrugës, sado të përkohshëm të jenë, vijnë për të na udhëhequr në një vend pajtimi me veten.
Çfarëdo emocionesh që shkakton humbja e një personi tek ju nuk është problemi i tij për ta zgjidhur atë. Është i juaji. Eshtë një vrimë që po përpiqeni të mbushni me një person tjetër që nuk dëshiron të luajë këtë rol në jetën tuaj, që do të thotë se nuk keni punë ta vendosni atë atje, ta detyroni të qëndrojë dhe ta fajësoni nëse ai nuk e pranon atë.
Ndonjëherë, mënyra se si një person largohet nga jeta jonë është mësimi që duhet të mësojmë. Të tjerët, mungesa e tyre është përvoja që duhet të përjetojmë për të rimarrë kontrollin e jetës sonë. Po aq udhëzues është kuptimi se ne ishim egoistë dhe mosmirënjohës kur kishim një person të madh në jetën tonë.
Por ajo që nuk është më pjesë e jetës suaj nuk është nevoja juaj, edhe nëse ende nuk mund ta shihni qartë pse është herët.
Ju nuk keni për qëllim të jeni me njerëzit që ju lënë, as nuk jeni gjithmonë përgjegjës për largimin e tyre. Duke pranuar rrjedhën dhe rregullat e jetës, kalueshmërinë e gjërave, ju do të mësoni t’i doni njerëzit për aq kohë sa i keni dhe të jeni mirënjohës për ta kur ata të jenë zhdukur.
Briana Wiest
