Të gjitha marrëdhëniet, familja, miqësia, dashuria bazohen në dhënien dhe marrjen. Megjithatë nuk është e detyrueshme të marrim mbrapsht gjithçka që kemi dhënë, pasi siç dihet para se të hyjmë në një lidhje, askush nuk nënshkruan një kontratë që përcakton se çfarë do të japë dhe çfarë do të marrë me saktësi dhe qartësi. Secili anëtar i një marrëdhënieje ofron atë që dëshiron të ndajë nga rezervat e tij mendore. Nuk ka kufij të përcaktuar qartë, nuk ka rregulla për të gjithashtu.
Gjithashtu, dikush mund të ketë një sfond të mirë financiar, ndërsa një tjetër jo, kështu që nuk është e drejtë të krahasohen gjëra të ndryshme. Secili ofron atë që ka në dispozicion: dashuri, të mira materiale. E nxjerr dhe e jep nga shpirti, pa i goditur gjërat. Ju e bëni atë sepse dëshironi dhe sepse mundeni. Sepse i ndjen gjërat për gjysmën tjetër, sepse dëshiron ta bësh të lumtur dhe kur shikon lumturinë të pasqyruar në sytë e tij, ndjen kënaqësi morale, ndjen se meriton të gjitha të mirat e botës, sepse e bëre. Kjo ndjenjë është e paçmueshme.
Sigurisht, dashuria nuk mund të matet me fasule,apo cekollata. “Dashuria nuk është një dyqan ushqimor për të matur atë që ke ti, atë që unë dhe tjetri ka.Dashuria presupozon guxim, vetëmohimi, vetëflijimi është larg egoizmit dhe mjerimit.
Ose dashuroni dhe bini në dashuri me gjithë fuqinë tuaj ose jeni indiferent. Nuk ka asgjë në mes. Dhe nëse nuk ndiheni gati të përballeni me këto ndjenja origjinale dhe të luftoni deri në fund për to, atëherë mos u shqetësoni se patjetër do të jetë dikush tjetër që do të bënte gjithçka për ta bërë njeriun e tij të lumtur. Nëse nuk imagjinoni zjarre qymyri, mos luani, siç thotë zakonisht një thënie e njohur popullore.
Shumë herë dëgjoj një frazë që ma thoshte shpesh gjyshi im, njeri me parime të vjetra, “Jep pa kujtuar dhe merr pa harruar.” Dhe pastaj shtoi: “Askush nuk është më mosmirënjohës se bamirësi”. Nuk duhet të harrojmë kurrë personin që na ka përfituar, qoftë shok apo accomplice. Ne duhet t’i jemi gjithmonë mirënjohës atij dhe të jemi të gatshëm në çdo kohë për t’ia kthyer të mirat që dikur na ka bërë.
Secili jep atë që ka në shpirt, atë që ka në kopshtin e tij, siç shprehet në shëmbëlltyrat e tij në mënyrë karakteristike Krishti. Nëse e mira ka zënë rrënjë atje, atëherë vetëm kjo do të shohë, vetëm kjo do të reflektohet në kontaktet me njerëzit rreth tij. Por nëse e keqja, mjerimi, urrejtja i kanë rrëmbyer në zemër, atëherë këto do t’i zbulojë në çdo second të jetës së tij.
Sipas psikologjisë, ky rast padyshim lidhet me origjinen e familjes por edhe me personat tanë referues në fazat e hershme të jetës sonë. Nëse nevojat tona plotësohen në fazat tona të hershme të zhvillimit, atëherë ne do të ndërtojmë marrëdhënie dashurie, intimiteti, besimi në jetën tonë të rritur. Kështu, ne nuk do të kërkojmë gjithmonë ujkun e keq në fund të tregimit, por përkundrazi do të thirremi të zbulojmë të mirën në të gjitha format e saj në të gjitha shembullimet e saj.
