Sa breza janë rritur me shprehjen “Kujdes! Çfarë do të thonë të tjerët për këtë?’ Të tjerët… Ata që kemi mësuar të kemi frikë se çfarë do të thonë për ne dhe fatkeqësisht i kemi lejuar të kenë një rol më të madh në jetën tonë sesa ne! Ata për të cilët, thellë në vetvete, ne e detyrojmë veten të projektojmë një jetë të përsosur dhe pa të meta. Ata që përpiqeni të mos zhgënjeheni. Ata për të cilët përpiqesh të jesh, ose të paktën dukesh të jesh, i duhuri… normali.
Ata të tjerët…do të kenë gjithmonë diçka për të thënë, gjykuar, komentuar për ju. Edhe nëse u jepni më të mirën tuaj, edhe nëse i ushqeni me sukseset tuaja, edhe nëse përfundoni duke u dhënë atyre gjithë jetën tuaj duke bërë zgjedhje që nuk ju përshtaten vetëm për t’u përshtatur në kallëpet e tyre. Po, edhe atëherë, ata do të kenë diçka për të thënë!
Nga nevoja jonë për t’u përshtatur diku, nga barra e frikës që mbajmë për atë që do të mendojnë ata përreth nesh, u krijuan etiketa. Ato që i ngjitemi me njëra-tjetrën me shumë lehtësi! Etiketa e të djathtës, të suksesshmit, të arsimuarit, shpirtërores, heteroseksualit, fëmijës së mirë…e mijëra të tjerëve. Në këtë betejë të gjithë po bëjnë gjithçka që të bien në sy dhe të mbajnë etiketat e duhura në vetvete. Ato të pranueshme nga shoqëria! Por ka edhe etiketa të tjera. Ato pak më të rrezikshmet! Ata që vijnë nga një shoqëri që është gati në çdo moment të gjykojë, të gurëzojë lehtë zemrën, çdo gjë që nuk përshtatet në kallëpet e tyre tashmë të vendosura…për çdo gjë më pak, për çdo gjë tjetër të botës, apo thjesht ndryshe! Askush nuk dëshiron t’i ketë këto etiketa të ngjitura mbi to, sepse në fund të fundit, “Çfarë do të mendojnë të tjerët për këtë?”
Por historia nuk ndalet me kaq, pasi gjithçka është e lidhur. Nga frika se mos kemi etiketën e gabuar mbi ne, ne vendosim, shumë shpesh, trupin dhe shpirtin për të jetuar brenda një armature prej çeliku, në mënyrë që askush të mos shohë veten e vërtetë që fshihet pas. Një vetvete që është e destinuar të përmbajë gjithçka harmonike brenda vetes. Pasiguria me fuqinë, e keqja me mirësinë, drita me errësirën…të gjitha në të njëjtin mish!
Kjo armaturë, në të cilën vrapojmë për t’u fshehur, ka marrë një rol të rremë mbrojtësi. Mban të mbrojtura pasiguritë, dobësitë, të pambrojturit dhe pjesët më të keqkuptuara të karakterit tonë… ruan në errësirë gjithçka që nuk duhet parë. Dhe kështu jeta vazhdon me disa nga dëshirat tona më të mëdha, dëshirat tona më të forta dhe rrahjet tona më të forta të zemrës duke mos parë kurrë dritën e ditës. I fshehur pas burgut të blinduar. Pra, burgu më i madh dhe më i trishtuar është të jetosh me frikën e asaj që do të thonë të tjerët, dhe të lejosh që kjo frikë t’ju pengojë të jetoni jetën tuaj ashtu siç dëshironi vërtet!
Është e padrejtë të përkufizojmë veten bazuar në fjalët e të tjerëve! Mos kini frikë më për “Çfarë do të thonë të tjerët”… mbani mend se ata që ju rrethojnë do të kenë gjithmonë diçka për të thënë! Mos e ndal më zhvillimin e jetës tënde duke menduar: “Si do të komentojnë të tjerët?” apo “do ta miratojnë?” sepse mos harro se nuk mund të përcaktosh gojën e të tretëve, ata gjithmonë do të kenë arsye të hapen dhe të gjykojnë ty dhe zgjedhjet e tua dhe në shumicën e rasteve nuk do të ketë as të bëjë me ty.
Ne nuk mund dhe nuk duhet ta ndërtojmë jetën tonë bazuar në mendimin e atyre që na rrethojnë! Sa i rëndësishëm është mendimi i tyre. Nuk është për t’i bërë të tjerët të miratojnë jetën tuaj, ju nuk do të jeni në gjendje t’i mbani të gjithë të lumtur gjithsesi. Çështja është se ne vetë gjejmë substancë në jetën tonë. Le të kenë kuptim për shpirtin tuaj zgjedhjet tuaja, qëndrimi juaj, jeta juaj e përditshme.
