Kur shpirti ynë lëndohet dhe ndjen dhimbje dhe zemërim, ka shumë të ngjarë që ai të fillojë të mendojë të hakmerret ndaj personit që e ka hidhëruar. Hakmarrja në atë moment duket si një mënyrë për të qetësuar egon e tij të plagosur duke i shkaktuar dhimbje personit që ai mendon se i ka shkaktuar.
Hakmarrja është një akt që nuk ka fuqi të vërtetë, kënaqësia që jep është plotësisht e përkohshme. E keqja që na ka ndodhur, sado e pakëndshme të jetë e vërteta, ekziston në jetën tonë dhe ka ndodhur. Çfarëdo që të bëjmë, ne kurrë nuk do të jemi në gjendje të kthehemi pas në kohë, e keqja ka ndodhur.
Hakmarrja na lëndon gjithashtu, sepse personi që na ka lënduar do të ndiejë më shumë urrejtje për ne dhe do të kërkojë të na dëmtojë në një mënyrë më të keqe dhe më të dhimbshme. Më e rëndësishme, pavarësisht se sa shumë na ka lënduar, ta lëmë pas, sesa të jetojmë vazhdimisht me frikën se çfarë do të mendojë keq personi tjetër për të na bërë.
Hakmarrja është një akt i kotë, sepse para së gjithash na dëmton ne dhe shpirtin tonë. Në thelb, ju e njollosni shpirtin tuaj dhe e humbni veten në një përpjekje të pafund për të dëmtuar një qenie tjetër njerëzore.
Si rezultat, ju humbni jetën tuaj, kaloni kohën tuaj të çmuar dhe mbushni tërë shpirtin tuaj me urrejtje. Nuk ia vlen të humbasësh jetën tënde të çmuar për njerëzit që nuk e meritojnë atë. Duke u hakmarrë mbi te gjitha, ju i tregoni tjetrit se e keqja e tij ka mposhtur dhe ndryshuar karakterin tuaj.
Vetë jeta fsheh drejtësinë brenda saj. Herët a vonë, secili person do të thirret të japë llogari për veprimet e veta dhe të japë llogari për ta në një mënyrë më të mirë sesa planet tona. Kështu që ne mund të lëmë jetën, universin, Zotin, kudo që dikush beson, për t’ia kthyer të keqen atij që na ka lënduar dhe jo për të ndotur shpirtrat tanë.
Hakmarrja nuk është një akt që sjell paqe, nuk ofron lehtësim dhe nxit urrejtjen. Le të praktikojmë dhuratën e çmuar të faljes, e cila do të na sjellë dobi fizikisht dhe mendore.
